احسان لشكري از اعضاء مؤسسه فرهنگي ادبي انديشه سپيد گناباد و از شاعران جوان خراسان مي باشد غزل هاي وطني و عاشقانه او از ترنم خاصي برخوردار است اشعار زيز از اين شاعر جوان مي باشد.

خبری از تو ندارم که مرا شاد کند

نفسی در دل ما جوشش و فریاد کند

مانده ام در قفس و نیست کسی حتا که :

« قفسم برده به باغی و دلم شاد کند »

و تو رفتی و مرا دیده فلک پر خون کرد

چه عجب خسرو اگر ظلم به فرهاد کند

از پس رفتنت اما به کسی دست نداد

که مرا باز بیاید زنو بنیاد کند

خبری نیست . . . مرا حادثه ی عشق تو کشت

مرده از دست که باید طلب داد کند ؟

اتفاقی است که افتاده خدا باید حال ،

نظر مرحمتی برآن چه افتاد کند

آتشی افکند و زندگی ام را سوزد

یا دل سنگ تو را از قفس آزاد کند

       * * *

حیف آن شعبده بازی که به تردستی رفت

نتوانست مرا دوست قلمداد کند

احسان لشكري

این چه غم هست که رو کرد به سوی من و تو

وین چه باد است که بگدذشت به کوی من و تو

این چه حکم است که تقدیر رقم زد زعناد

وین چه خال است که افتاد به روی من و تو

هان که فرمود که باید ز فراق عاشق کشت

وآن که بربود در این بادیه گوی من و تو

در قماری که بدش شرط وسط هستی ما

داور غم نظری کرد به سوی من و تو

دوش پیمانه و صهبا و تو بودی و غزل

باد هجران بشکست آه ، سبوی من و تو

احسان لشكري

نیست یکدم که خیالم به تو مهمان نشود

به در از خانه نیفتاده وحیران نشود

نیست داغت که شرر بر همه عالم نزند

یک نفس راهزن قافله ی جان نشود

نیست گیسوی سیاهت به سراسیمه ی اشک

در هجون نفس صبح پریشان نشود

نیست تا چشم خمارت نکند عشوه و ناز

با دلم دست دمی او به گریبان نشود

دل بیمار و سیاهش همه دارد ره کفر

وآن که بیرون رود از دین مسلمان نشود

من مگر چشم بدارم پس از این بر نظرت

ورنه بیماری چشمان تو درمان نشود

خم خرگاه خمارش به نظرگاه خیال

دل محال است کزو بی سر و سامان نشود

یاد شیرین وصالت به سراپرده ی خواب

کبک مستی است که پیوسته خرامان نشود

هر وجب خاک رهت هست مرا سرمه ی چشم

که بدان قدر و بها ملک سلیمان نشود

دولت آن است که عشاق به کف می دارند

ورنه این تاج و نگین دولت و دیوان نشود

خرقه پوشی و دم از عشق زدن بس عبث است

هر که خواند عربی قاری قرآن نشود

دست بردار ز اندرز من ای پاک سرشت

هیچ بیچاره تر از این دگر احسان نشود

محمد مهدويان (ماهيدشتي)

تورا من در زلال اشك هايم غسل خواهم داد

و در درياي سينه پرورش خواهم داد

همچون گهر

              -اي درد رويايي

طاهره ناصري مقدم

شايد دوباره عشق....

دست دلم يخ كرده، هايش كن نميرد

شايد دوباره عشق در او پا بگيرد

اين كهنه پاييزي درهم شكسته

بگذار در عمق وجودت جا بگيرد

دل بستنت كافيست تا يك بار ديگر

شعله به دامان سياوشها بگيرد

مديون چشمان مني باشد حلالت

سهم من از چشم تو را دنيا بگيرد

خسرو نوربخش

من دچار لاله ام با من بهاري باش و بس
بي قراري بي قراري بي قراري باش و بس
قرمزم خون دلم خون دلم در شيشه ها
شيشه هايم را تماشا كن اناري باش و بس
پرده هاي چهچهم بي پرده چهچه مي زنم
چهچهي با ما موافق شو قناري باش و بس
از چكاچاك از چكاچاك از چكاچاك دودم
سرخ شو ناسورتر شو زخم كاري باش و بس
از تپيدن هاي ماهي خوي دريا را بگير
موج شو مواج شو در خويش جاري باش و بس
داغ خواهد شد سلامت داغ خواهد شد سلام
اي خليل الله در آتش سواري باش و بس
شير شو تا هر چه عقرب عقرب تا هر چه كج
سرمه شو تا هر چه آهو شو فراري باش و بس
تازه شو تاراج ها را تازه شو تاراج شو
هر نفس تاراج شو اما قماري باش و بس

خسرو نوربخش

چه رگی ! وَه چه رگی ! به چه رگی! خنجر کو؟

تیغ لا مذهب صیقل زده ی کافر کو؟

زهره ای کو که از آن مستِ فراوان پرسم،

آن فراوانِ فراوانِ فراوانتر   کو؟

اربعین طی شد و خم بالغ و می بالغ تر

آن تلو در تلوآن کژمژِ بی لنگر کو؟

باغ، بار آور و انگور، مداوم بالغ

فرصت زاویه و چلّه ی شهریور کو؟

ماه در نیل تماشای تو هر شق می خورد

این همه معجزه ، پس حضرت پیغمبر کو؟

آسمان مال تو ای پرپری بالا بال

آسمان کو همه ی بال تو کو، پر پر کو؟

رقص از حوصله ی پیرهنم بیرون زد

آن دم ِ دم دم ِ  دم دم دم ِ دم دم تر کو؟

 مجتبي قاسمي

ترس

از هزيانم برخاسته اَم

چون ماهي در تُنگ اقيانوس

مرا از سايه اَم بپرس كه سال ها در آن

حل شده اي

و ترس را با من نشانه مي روي

كلمات لابلاي دندانهايم

مي اُفتد

زهرا صفري

بيا پرواز كنيم

بر اشتراك آبي كودكي

آه با آن دنياي مشترك

چه معصومانه من و تو ما مي شويم

بيا تا دست در دست عظيم آفتاب

همان آفتاب طلايي كودكي

لغزان بر گيسوان شب

استوار بر شانه هاي تو

در عطر كوچه هايي رها شويم

كه به پس كوچه هاي مهرباني مي پيوندند

و پرواز را دريابيم

كه در بن بست تنهايي مي ميرند

و ناممان را به تنهايي بسپاريم

حميد زماني

به سمت زبان مي روم

مبهوت حقيقت مي شوم

كه جهان خانه دوم توست

خانه تو، اين متن است

دوست فقط كلمه اي از كلمات است

آرامش صورتي از همهمه است

اگر بنويسم

مي توانم دريا داشته باشم

مي توانم تجسم روشني

باشم

فقط در زبان

اگر بنويسي

كلامت

رخنه‌اي ‌است در زبان

مهدي رمضاني

مثل پروانه به شبهاي خود برگردم

قسمت اين بود كه من چشم بر اين در باشم       

در صف عشق تو بعد از همه اخر باشم

زير انگشت غزل روي ورقهاي سپيد

طرح بي پاسخ يك زخم مكرر باشم

تو به پرواز در اييي ومن از پشت قفس

محو در حسرت پرواز كبوتر باشم

مثل پروانه به شبهاي خودم بر گردم

سهم يك فرصت ويراني ديگر باشم

سهم تكرار چرا عشق؟چرا بايد من

سهم تاريكي اين راه مدور باشم

خسته ام مثل پريشان در باد

تا به كي با نفس درد برابر باشم

محمد حسن داوديان

جاده بود و
             جاده و
                      جاده
جاده خود بي دست و پايي بود
جاده بد مي كرد
                  سد مي كرد
جاده گول بي حيايي بود
زيرش آورديم با ماشين
              جاده ي هموار
                                جاده ي پرچين
پيش مي رفتيم
تا نمايان گشت عشق آباد
قلعه ميخنديد
آسمان دلشاد
وه ، چه چشمان سياهي بود
ماهي بود
و تمام حيرت من از نگاهي بود
او دلم را برد و هرگز پس نخواهد داد
مي كشم فرياد
آي ، من عاشق ترين مردم
دوستش دارم
         خود نمي دانم
دست در دست كدامين مرد آيا مي گذارد
                                                  من؟

علي اميري (باران گنابادي)

آبي لحظه هايم نمي شوند

آبي لحظه هايم، دستان شرور توست

 نه آسمان

نه دريا

هادي حيدري

تو را ابراز خواهم كرد

وقتي كه بهانه هايت موج مي گيرد

و خورشيد در پاي عشق تو

عرق مي زند

تو را ابراز خواهم كرد

همچون ستاره

نَفَسِ مهاجر مي گيرد

صداي مهيب

 زداينده عقل توست

از مرواريد چشمانت خواهد چكيد

زهرا جعفري

من تو را مي فهمم كودك همسايه

زخمهايت را

                 بر بدن حس مي كنم

من و تو همدرديم

           از براي دردهامان زرديم

آن طرف نامردها، به بهانه واهي

مي روند تا سر بِبُرند كودكي ديگر

تا كه بر هم بزنند محفل گرمي را

چكمه بيگانه

روي خاك وطن اَت

انداخته است بر بام سرايت سايه

من تو را مي فهمم

                         كودك همسايه

امين تقوي

مهدي آخرتي

زمين گير

چقدر آسان بود زمين گير شدن

وقتي نردبان ها از بامها كوتاه تر بود

كدام بهار؟ كدام باغ؟

تمام گلها بوي كفش گرفتند

در رگهايمان سكون جاريست

من قلكهايم را از اشك پر كردم

چون مي دانستم كه ايستگاهي نيست و ...

يك قمارباز بايد بداند چگونه ببازد تا به بازيش بگيرند

بگذريم

وقتي كه مردم مرا در آسمان خاك كنيد

تا بدانند از زمين گير شدن بيزار بوده ام

زهرا عارفی

نقاش، نقاشي مي كشد

و من منتظر طرح حادثه اي هستم كه از بوم سرنوشتم بيرون مي آيد

با احساسي شبيه ترس

و دردي كه مدام در ذهنم مي پيچيد

يك فكر مسموم

كه نمي دانم در بودن يا نبودن تو پژمرده است

من مي ترسم

آرامش را ديدم كه از جسد صداهاي مرده اطراف متولد شد

و دارد بزرگ مي شود

بزرگ و بزرگتر

من مي ترسم

شايد بزرگتر شود، از صدا به  انفجار برسد

از آرامش به طوفان

تو هستي

با همه‌ي عشقي كه در كلمه دوستت دارم مي گويي

و ترس هست

با همه نا آگاهي ها و روزهايي كه در مه گم شده اند

نقاش نقاشي مي كشد

من همچنان منتظر حادثه سرنوشتم هستم

يك چيز را مي دانم

تو جزئي از حادثه من خواهي بود

نقاش تو را براي هميشه در قلب من كشيد.

 مجتبي قاسمي

ترس

از هزيانم برخاسته اَم

چون ماهي در تُنگ اقيانوس

مرا از سايه اَم بپرس كه سال ها در آن

حل شده اي

و ترس را با من نشانه مي روي

كلمات لابلاي دندانهايم

مي اُفتد

ذبیح الله صابری

حرمت گل

تا حرمت گل را سر بازار شكستند   
در حنجره ي مرغ سحر خار شكستند
فانوس بدستان سركوي وفا را   
مرغان سيه جامه به منقار شكستند
پرچين به سر كوچه ي مهتاب كشيدند 
هر پنجره وا شد به دل يارشكستند
بر شانه كشيدند همه قامت شب را   
در قلب فلق خنجر و مسمار شكستند
يك ثانيه همراهي مهتاب نكردند  
از عشق علم را و علمدار شكستند
بردند به تاراج، گل عاطفه ها را   
از كوچه ي ريحان در و ديوار شكستند
سرهاي پر ازعربده را جار كشيدند  
طبلي شده و طبله ي عطار شكستند
تابوت به دوش همه در جاده ي تعجيل  
هي شاخه ي اميد به كرار شكستند
افسوس كه پاشيده زهم بارگه عشق  
تا حرمت گل را سربازار شكستند

حميد خصلتي

قاف عشق

مدهوش گشته آينه ها از نديدنت

در حيرتم ز روز گواراي ديدنت

بوي تو مي برد ز كف عاشقان قرار

تا چيست حال دل به سحرگاه چيدنت

جان و نهان نهاده به راه تو چشم را

مانده ست شمع غيبت و يك دم دميدنت

در كوچه هاي شهر تمام پرنده ها

جان ميدهند در تب و تاب رسيدنت

اي قاف عشق از گذر ما عبور كن

دل بسته ايم ما به  شراب دميدنت

ابوالحسن دلشاد نوقابي

طعم عطش

من از عبور خويش به فردا رسيده ام

در زير ضربه هاي جنون قد كشيده ام

پنهان در اين ريشه خارم در اين كوير

در زير خاك طعم عطش را چشيده ام

در پوشش دروغ پر از كُرك باورم

چون عنكبوت پير سياهي خزيده ام

با فكر خسته پُر اوهام يك اميد

پرديس مينوي به خيالم دويده ام

آراستم جهنمي از مكر و ناكسي

سجاده پهن و روي بهشتم لميده ام

با نو عروس ظاهر خود عقد كرده ام

هر چند دل از صفا و محبت بريده ام